Een Urker straotjen dichtopien,
‘t likt echt in toch wier nep.
Ooit tevuul, doen weg, ’t verlaot.
Bevestigd duur een wit outen bord!

Mar, onbewoenbaor zonger nut,
Verriezen ze as eut et stof.
Ekoesterd in opnijd ebouwd
Duur vreemde anen opepakt.

Mar ’t stot in Keuzen zonger de Barg,
Mooi te wezen vor wie langerst lopt,
Bewonderend knikt in zegt:
Oe klean in arm et vroeger was.

We binnen bleede mit wat nou rest
Maar oenze roep mag duid’lijk wezen.
Bewaor toch wel je eagen taol.
Koester die zelf in gief ‘m plekke.

Spreek em goed in mit ontzag
Laar ‘m an je overwinst. Doen vuur.
Elp oens, de stichting Urker Taol.
Dat gift voldoening ’t nije jaor.