Klaos was wel een goeie jonge, maar ’t verstaand zat ‘m niet in de weg. IJ was maar een dómmekracht zogezegd in warken kón ie as de beste. Onger leiding kwam er iel wat eut z’n anen, in om wark zat ie dan ok nooit verlegen, al was ’t crisis in malaise in die jaoren vor d’ oorlog.

In veefendartig al kwam ie bij de Zuierzîewarken in daor èt ie ’t eutouwen tot vaar in de jaoren sestig. In zo was er altoos brood op de plank. Eerst bij z’n mimme, die al vroeg wiedevrouwe was, in daornao bij de vrouwe waor ie kõrt nao de dood van z’n mimme mie etrouwd was. Er is gien pot of er past een dessel óp, zenen de minsen die Klaos in z’n Klaosien kinden.

Zie was ok wel een goed mooien, maar een bietjen “eenvoudig”, zoas ‘r mimme dat neumde. De beutenwacht zeen dat ze nog een pruttel egeven mós eawen. In toch kón ze máár as eten, ze kón ’t namelik ok goed klaormaken. Jaorenlank ad ze bij een bovenmeaster ediend, in die z’n vrouwe add’ ‘r laren koken as een knuut.

Oe Klaos in Klaosien ‘nkanger evoenden adden was vor iederiene een raosel, in lange verkerige adden ze ok niet ad. Klaos zat allien in een oud eus in wist niet van wassen in kokken of, in Klaosien was op ‘r dartigste ’t dienen zat. In toe ze ‘nkanger een keer tugen ’t leef liepen, toe adde ’t mitien eklikt, zoas ze dat neumen. ’t Was wel effien winnen an ‘nkanger netuurlik, want Klaos kōn arg kõrtof wezen, in Klaosien begriep ‘m niet altees. In dat was te begrepen ok. IJ mós op ’t wark doen wat angeren zenen, in dan wou ie ’t in eus zelf vor ’t zeggen eawen. As ie in de prut ewarkt adde op de baggermûlm, in ie mit een smerig katjen in ’t aftereus sting, dan riep ie arde: “Vrouwe, was m’n!“. In as de móggen ‘m op de dik estieken adden, zeen ie: “Vrouwe, klouw m’n.“. In Klaosien was zo goe-jan.

Op een keer wazzen er een paor stienzetters ziek in Klaos mós ellepen. Dat was zwaor wark, maar ’t leverde nog een paor sinten maar op ok. Klaos kón niet begrepen dat er zovuul over peende in de rõgge eklaagd worde. Daor add’ ie altesen de spot mie. “Ze stonen maar op de skoppe te luunen mit d’ aand in de zede of ze gien majesteit maar eawen.” Maar dat worde toe gaaw angers. IJ was dat wark in de stien niet gewind in adde er ok de aandigeid niet võr, in dat kostte ‘m vuul kracht. In ja oor, op een kwaoie dag skeut ’t ‘m in z’n linden.

Mit muuite kwam ie overeande, in toe zag ie z’n maos gniffelen. Muiterig kwam ie in eus, in d’ angere dag kón ie niet nor z’n wark.”Vrouwe, smeer m’n d’rs“, add’ ie eroepen, in z’ add’ ‘m estrieken mit een bietjen perecheulie dat al jaoren in een flessien boven de bak sting. Ze was misselik ewõrren van de stank.

In ellepen ding ’t niet, in Klaos word’ oe langer oe sacherijniger. IJ lag op een bedde wat te blaoderen in een badnommer van “De Lach”, dat ie evoenden adde in de skaftkeet op de dik. IJ voende ’t een goddeloos blad, in ij adde ’t mie eneumen óm Klaosien de moppen te lotten zien over vrouwen die mit een diegroller d’rluiers mannen stingen op te wachten as die zo laot in zõnger sinten eut de kroeg kwammen. Want wat wou ’t geval? Klaosien add’ ok zo’n estremint, zo’n diegroller ekoft, in welke Urker vrouwe adde dat nou? Klaos z’n mimme adde nooit zo’n ding gebrukt, in bij Klaosien in eus wisten ze d’r ok gien weg mie, maar Klaosien zelf kón er aandig mie overweg as ze d’rs wat amparts bakte võr een verjaordag. Toe Klaos ‘r die moppen van die potige vrolluien liet zien, zeen ie er bij: “As er nog er’s iene ier in eus dat ding zo gebrukken zal, dan bin IK ’t“, in ij kiek zō kwaod, dat Klaosien de skrik in de bienen skeut, allîen al bij de gedachte.

Z’ adde ok net oren vertellen dat een skoelmeaster z’n vrouwe esloegen adde, omdat ze de kost adde lotten anbranen, in zelf add’ ze vergeten kostgrei in eus t’ aolen. Ze maakte dat ze voort kwam om nog võr de nacht wat boosskippen te doen. Klaos pakte De Lach nog wier effien óp, al verging ’t lachen ‘m van de peende as ie ‘m ok maar effien inspande. Wat mós dat wõrren?

Daor vul z’n oge op een grote advertintie. In ij las: “Rugpijn? Gebruik onze gepatenteerde roller. Drie keer per dag de pijnlijke spieren masseren met deze wonderroller en u is snel weer beter.” Er stingen een paor plaotjes bij, in die roller liek as twie druppels waoter op de diegroller van Klaosien. “Een roller is een roller“, docht Klaos, in ij skarrelde van bedde of. Maar toe ie wier mit dat ding in de besstee lag, toe kón iet ’t wel eutgillen, in van rollen kwam niks, ij kón ‘m genut niet verroeren zónger dat ie verging van de peende, in de diegroller rolde eut z’n aand.

Toe Klaosien wier in eus kwam, add’ ie ‘m net wier te pakken, in ij kruunde: “Vrouwe, rol m’n.” Ze skrók van ‘m in snapte d’r niks van. Toe word’ ie zo kwaod as ze ‘m nog nooit ezien adde, maar dat was máár van de peende as van kwaoigeid, in ij kón aost niet eut z’n woorden koemen. Toe ze ’t dan eandelik duur adde wat ie wou, in ie z’n imd in d’ oogte adde, begón ze ‘m mit de roller te bewarken, maar arg aandig ging ’t ‘r niet of. Ze ding net of ze een bult dieg plat maken mós in Klaos snapte wel dat ’t niet ging. IJ worde nog grimmeliger in toe sting ‘rlui allebeie ’t kreten naoder as ’t lachen. Klaos, omdat ie ’t niet eawen kón dat ie z’n mooie boontjen nou wel wier kón vergeten, omdat stienzetten toch een vak was dat ie niet kón, in Klaosien omdat ze ‘m niet ellepen kon in ze d’r zelf ok niet goed voelde.

Toe docht Klaos wier an de veraolen van z’n beabe mit z’n wondermiddel. Die perecheulie mós toch ellepen. Oevuul wonderen add’ ie daor niet van oren vertellen! In daoromme zeen-ie ten eande raod: “Och Klaosien, smeer m’n dan nog maar d’rs.” Maar Klaosien kón ’t niet. Ze kokaalsde as ze d’r allien maar an docht. Ze adde ’t zelf ok zo in d’r linden in ze was om d’ averklap misselik.

“Nee Klaos”, riep ze. “Nee, ik doen ’t niet!” Van verbaozige in kwaoigeid prebierde Klaos overeande te koemen, in z’n aand voen wier de diegroller. “Wat?” skreawd’ ie, máár kwaod óm z’n eagen ónmacht as om d’ ónwille van z’n vrouwe. “Wat?” In ij maakt een raore bewegege. Klaosien skrók zo, dat ze nor d’r mimme vleug. “Klaos wil m’n sloon“, jammerde ze, “in ik bin zo illindig, in … in …“. “Ier, drink een kûppien waoter“, zeen d’r mimme, “ik goon wel effien mit je mie. Zo arg zal ’t wel niet wezen.”

Ze troffen Klaos als een opien illinde an. IJ kriet. In wat is dat raor as een man krit. De dokter worde aold. IJ adde de zaak gaaw duur. “Kijk es uit het raam!” zeen ie tugen Klaos, in toe gaf ie ‘m inîens zo’n drei an z’n narm, dat ie bijna flaaw vul. Maar ’t lied was elîen. Alles zat wier óp de goeie plekke, maar Klaos móg niet maar in de zwaore stórt.

De dokter adde Klaosien ok er’s an ekſeken, in zeen: “Kom jij morgen maar eens bij mij op ’t spreekuur.” IJ adde al ezien dat ze ’n gezoende ziekte adde. In zo kwam alles toch wier goed. Klaosien êt de diegroller nog vaak gebrukt, in Klaos was wat vórzichtiger mit z’n woorden.

T. de Vries