Hij ad een bruur in Amerika, in kon niet begreepen wat die daor zo vaar te zoeken adde. Iedere week belde ij effies mit em om te ooren oe of et mit em was. Trien sting dan angstvallig naost em op er orloozie te kieken of et niet te lange duurde, want dat bellen was een kostbaore ongernieming.

Iedere keer was Jaauwk wier verbaost oe elder of z’n bruur duur de tillefoon klonk: “Of ie naost m’n stot te praoten“, zeen ie dan.

Toen ie jaorig was, krieg ie van z’n dochter een draodloose tillefoon. Ze voend at wel aandig vor d’r taote, dan kon ie op de bank mit z’n bruur bellen.

Toen ie z’n bruur d’r mie belde ging ie je kroozen eene. Trien wies op ’r orloozie. “Man mins, maak je niet zo drok”, zeen Jaauwk. “Dit kost oens niks, d’r zit ommers geen draod an … “