Laoter besef je pas, dat je as keend wel er’s knap vervelend konnen wezen. Nou, dat moet ik die aved ok wel ewest eawen, want m’n mimme kwam eut ‘r netuur, in ik mós de dónkere zolder óp, in ze nam ’t leddertjen weg. Ze wou m’n vor de nacht niet maar zien. “Minne knul, je binnen een nagel an m’n doodkist. Wat doen je m’n toch een verdriet. Wat ik nog an spulletjes in m’n arremoedjen eaw, moet je nog verdestewieren!“
Ik was m’n daor niet zo bewust van, in ik docht, dat ik overal de skuld maar van krieg. De avend er vor adde ’t ok al raak ewest. Mit m’n maos ad ik rametikkertjen edoon, maar dat mins kwam bij méén mimme klagen, ziêker omdat meen vaor diaken was. Ik adde flink striepsie ad. Ze zenen in de buurt dat m’n mimme zõkke goeie anen an d’r leef adde, nou ze wisten niet dat ze ok los an d’r leef zatten. Ad ik ’t nou kunen elpen, dat ik mit m’n kattepul ’t klükkien eraakt adde, ik adde d’r glattendal niet op emikt, nou, in d’r was maar een klean skilfertjen of. Maar ’t was net of m’n moer de leste dagen niks eawen kón. In dat ging over m’n zuster die eut ‘r dienst ekeumen was. “Dat minne muupel” ad ik ‘r tugen m’n muutjen oren zeggen. “Daor zitten we nou mit de gebakken peren, in gien stukkien eus te kregen. In as peet Trien nou maar wat toeskietelik was. Die zit op ‘r ientjen in dat verlaot ier tugenover. Dat ze niet bange is, dat snap ik niet. Die wil gien pottekiekers.”
Bange? Nou, ik was ’t wel een bietjen op die donkere zolder tussen de netten. Zag ik daor wat bewegen? Ik kruup nor ’t viênster in ding ’t een klean stukkien eupen. An de overkaant zag ik ’t gaotjen in de gevel van peet Trien. Want zo neumden wij, kiengeren, ‘r ok, net as m’n mimme. After dat gaotjen adde vroeger een okke vór deuven ezeten. ’t Was een mooie eupening om op te skieten mit m’n kattepul. Ik voelde in m’n diezek nog de snirtûrten die ik eut de kuukenkast eneumen adde. Daor zou ik mürgen wel wier van si-o-la vór kregen, maar alà, toch maar effien prebieren. Twie ürten tikten tugen de gevel, maar de dorde skeut duur ’t gaotjen, in toe ad’ ik de smaak te pakken. Zou peet Trien er van verskieten as ze die ûrten over de zolder oorde rollen? Ik verskeut ok. Eerst al m’n ûrten in toe nog wat esselaors. Nou ja, ’t wazzen maar ouwe flurten die ik mit knikkelen ewonnen adde. Ik adde m’n draai, maar toe gebeurde wat ik nooi adde kunen dromen. Iniêns ging de duur eupen in kwam peet Trien in d’r nachtjak de strao ópstoetelen. Ze kruzekte óp oens an. Nou, ik skrók m’n een ongelők. Gaaw trok ik ’t viênster dicht in kruup nor ’t balkluk. Daor oorde ik peet Trien jammeren dat ’t bij ‘r spoekte op de zolder. Dat er duvels op roendsprongen in dat ze vor gien geld terőgge ging. In toe oorde ik m’n mimme riddenieren as ik ‘r nog nooit oord adde: “Waorõmme niem je ok gien slaper? Nee, ik wiet nog vule beter. Oenze Trientjen gat trouwen. Die wil wel een posien bij joe in. Dan kuun je rustig slapen. In je wieten wel, dat mooien is võr de duvel niet bange. Dan zullen de spoeken ok wel weg bleven. In ze is een gezellige meid, in ok nog wel nor je verneumd. Bleef vannacht maar bij oens.” In zo varder. Nou, dat ging an! In ik worde van de zolder eroepen. M’n mimme kiêk m’n achterdochtig an. Ze ad m’n al maar op dat deuvegaotjen zien skieten. Maar ze vroeg niks in ze zeen niks. Ok niet toe ze de snirtûrten in de wiêk zette in vroeg of er wel genoeg zouen wezen vor een lekker snirtjen. In toe ik in de bedstee lag, toe oorde ik ‘r een psalmvūrsien zingen….
T.de Vries
